Tip de redactie

Wat zijn je gegevens?
Over welk onderzoek gaat het?
Wat is je tip?
Voeg een document toe (optioneel)

Via bovenstaand formulier mail je jouw tip direct naar de redactie.

Stuur je liever een mail, dan kan dat op:

demonitor@kro-ncrv.nl

Een tip per post kan naar:

KRO-NCRV
t.a.v. De Monitor,
Postbus 25000
1202 HB Hilversum

Zorgvuldig en anoniem

We lezen alle tips zorgvuldig en zullen indien nodig contact met je opnemen als wij meer informatie kunnen gebruiken. Wij zullen onze bronnen altijd beschermen. Indien gewenst dragen wij zorg voor jouw anonimiteit.

Onderwijs

Professionals maken zich zorgen over diagnosticering door ‘pseudo-deskundigen’

4 augustus 2017, 15:50 - Saskia Adriaens
Kind in therapie (ANP)

‘Ik zie in toenemende mate ouders die hulp zoeken bij een coach of therapeut die geen wetenschappelijke achtergrond heeft. Ouders zijn vaak veel geld kwijt en de kinderen krijgen niet altijd de juiste hulp,’ zegt orthopedagoog Marielle Beckers. Zij benadert ons omdat ze het zorgelijk vindt dat kinderen niet goed geholpen worden als ze problemen hebben op school. Ook ziet ze dat scholen en leraren veel adviezen overnemen zonder kritisch te kijken naar de achtergrond van een coach of therapeut.

‘In een aantal gevallen is dit zelfs schadelijk voor het kind. Zo kwamen wij onlangs in een verslag een diagnose depressie tegen bij een 6-jarige. Dit kan natuurlijk, ware het niet dat deze diagnose was gesteld door een integratief kindertherapeut. Die is hier niet toe bevoegd of zou hier geen uitspraken over mogen doen.’

‘Diagnoses geven schijnzekerheid’

Lianne Hoogeveen is gezondheidszorgpsychoog, werkzaam bij de Radboud Universiteit en het Centrum voor Begaafdheidsonderzoek. Zij herkent het verhaal van onze tipgever: ‘Wij komen ouders of scholen tegen die conclusies trekken op grond van een verslag dat is gemaakt door iemand die niet bevoegd is. Daar zijn we niet blij mee.’ De ervaring van Hoogeveen is dat scholen om diagnoses vragen en ze denkt dat ze daarmee zekerheid willen. ‘Maar dat is schijnzekerheid. Het risico bestaat dat een diagnose zelfs contraproductief werkt, zo van: ‘Oh dan..’ of ‘Oh dus…’. Terwijl, zo simpel ligt het niet. Ik snap wel dat als je voor een klas staat dat het ingewikkeld is met sommige leerlingen, maar met diagnoses stellen los je het probleem op een verkeerde manier op.’ Hoogeveen vindt dat het niet moet gaan over diagnoses of stempels maar over de behoefte van een individuele leerling.

‘Er is te weinig tijd en kennis binnen scholen met betrekking tot hoogbegaafdheid. Er bestaat hoogbegaafdheidsproblematiek: leerlingen die ander onderwijs nodig hebben om net als andere leerlingen de gewenste vaardigheden onder de knie te krijgen. Maar een diagnose stellen is onwenselijk, en zelfs onmogelijk, want er is geen eenduidige definitie van hoogbegaafdheid. Daarom is het belangrijk steeds naar de behoefte van een individuele leerling te kijken zonder daar een label op te plakken. Maar er is juist veel aandacht voor hoogbegaafdheid de laatste jaren en ook voor het label. Er wordt vaak gevraagd om een diagnose om in aanmerking te komen voor een speciale voorziening. Er is dus echt een markt voor. Daardoor komen er allerlei pseudo-deskundigen.’

Stoornissenland

We nemen ook contact op met pedagoog Bas Levering. Hij stelt: ‘Ons land is een stoornissenland geworden. Er is veel nadruk komen te liggen op stoornissen, waardoor een enorme overdiagnose dreigt. Ouders bij wie de labels als ADHD en autisme in de mond bestorven liggen, oefenen een grote druk uit. Voor de bevoegdheid om te mogen diagnosticeren en te behandelen is na een wetenschappelijke studie pedagogiek of psychologie een postacademische studie vereist. Pedagogen of psychologen met zo´n bevoegdheid zijn geregistreerd in het landelijke BIG-register of bij de beroepsverenigingen NVO en NIP. Ouders kunnen, als ze vinden dat de pedagoog of psycholoog geen goed werk levert, een klacht indienen. Professionals kunnen ter verantwoording geroepen worden. Zo wordt de kwaliteit gegarandeerd. Dat ontbreekt allemaal bij kindercoaches. Zij moeten geen uitspraken over stoornissen doen, maar pedagogische ondersteuning bieden.’

Orthopedagoog Beckers: ‘Ik denk dat kindercoaches een goede aanvulling kunnen zijn bij milde problematiek. Maar ik zou scholen en ouders er graag op willen wijzen kritisch te zijn op opleiding en achtergrond. Het is een soort van ‘schoenmaker blijf bij je leest’. Als het buiten je expertise valt, verwijs dan door.’

Oproep

We willen graag verder onderzoek doen naar de invloed van ‘pseudo-deskundigen’ en in hoeverre scholen en leraren diagnoses en adviezen overnemen. We hebben veel labels voorbij horen komen: van autisme, adhd, dyslectie en hoogbegaafdheid tot beelddenken en hooggevoeligheid. In hoeverre zijn diagnoses belangrijk geworden? Klopt het dat ouders ‘shoppen’ tot ze een diagnose krijgen voor hun kind waar ze zich in kunnen vinden? Hoe gaan scholen om met kinderen met een label? Alle ervaringsverhalen en tips die aansluiten bij bovenstaand verhaal horen we graag. Mailen kan naar: demonitor@kro-ncrv.nl.

Toon reacties
Reageer